Muts

Het is woensdagmiddag en samen met mijn zoon van zeven fiets ik naar de stad.
Het is koud, en hij heeft zijn nieuwe spiderman muts op en zijn nieuwe spiderman handschoenen aan.

Druk pratend (alle verhalen over school krijg ik natuurlijk te horen) fietsen we de Plataanweg uit en via de kraaienrotonde de Burgemeester Gratamastraat in.
Ik kijk naar hem en naar de ogen van zijn spiderman muts, en kan het wéér eens niet laten te plagen...

'Zeg Jort, die nieuwe muts van jou die je op hebt, - in de winkel waar ze die mutsen te koop hebben, is die muts daar ook te koop voor mij: in mijn maat, zo groot dat ik hem op kan?'

Praatgraag als hij altijd is, krijg ik hem nu stil, maar niet voor lang...

‘Pappa, in de winkel, waar ik deze spiderman muts heb gekocht hebben ze ook Harry Mulisch mutsen te koop, en ook kun je in die winkel een Harry Mulisch sjaal kopen.’

‘Echt hoor Pappa!’

‘Visionair’

Fragment uit 'Mogelijkheid van een eiland' (2005) van Michel Houellebecq:

‘De val van de islam in het Westen doet in feite op een merkwaardige manier denken aan die, een paar decennia eerder, van het communisme: in beide gevallen zou de kentering op gang komen in de herkomstlanden en binnen een paar jaar de toch machtige en steenrijke organisaties wegvagen die in de gastlanden waren opgezet.’

Michel Houellebecq, Mogelijkheid van een eiland, tweede druk januari 2006, blz 308.
Uitgeverij: De Arbeiderspers.

Onzichtbare generatie

Het jaarlijkse ‘State of the World’s Children report’ van Unicef dat vrijdag 25 februari openbaar werd gemaakt, richt zich uitsluitend op jongeren. Dit is een erkenning van de urgentie om te investeren in 1,2 miljard 10 t/m 19 jarigen. En zo komt een onzichtbare generatie centraal te staan in wereldwijde inspanningen om de VN-millenniumdoelstellingen te bereiken voor 2015.

In het rapport wordt gesteld dat ontwikkelings en programma budgetten voor jongeren vaak worden gemarginaliseerd en wanneer dit niet met investeringen wordt gecorrigeerd de werelwijd gestelde doelen op het gebied van armoede, gezondheid, onderwijs en werkgelegenheid in het gedrang zullen komen.

Bij het vaststellen van milleniumdoelstellingen in 2000 waren de tieners van nu nog baby's of jonge kinderen. Velen van hen hebben sindsdien kunnen profiteren van de toegenomen overlevingskansen, basisonderwijs, schoon en veilig drinkwater en sanitaire voorzieningen.
     Het feit dat in elf jaar tijd de kindersterfte met 33% is gedaald, is het bewijs dat vooruitgang kan worden geboekt met politieke wil en nationale investeringen.
     Echter het rapport stelt dat deze investering teniet wordt gedaan wanneer kinderen het tweede decenium van hun leven ingaan,- doordat ontwikkelings programma's niet voldoende zijn afgestemd op investeringen uit de vroege kindertijd, en hoe belangrijk het is om dit te consolideren tot in de vroege volwassenheid.

Hoewel miljoenen kinderen ingeënt zijn tegen gevaarlijke ziekten, beslaat een derde van alle nieuwe hiv-gevallen 15 t/m 24 jarigen. In bijvoorbeeld Brazilië werden tussen 1998 en 2008 26.000 kinderen gered van nog geen jaar oud, maar in diezelfde periode werden 81.000 tieners vermoord.

Volgens Unicef is de adolescentie de meest gevaarlijke periode voor veel kinderen. Dit is de tijd waarin jonge mensen, en vooral meisjes het hoogste risico lopen op een kindhuwelijk, dwangarbeid en seksuele uitbuiting. Het voorkomen van deze gevaren is echter nog niet terug te vinden in hulpmiddelen en bijstand voor kinderopvang.
     Het rapport beschrijft dan ook, dat meer investering in adolescenten van cruciaal belang is voor verdere vooruitgang in de richting van de milleniumdoelstellingen. De adolescentie is het centrale decennium waar armoede en ongelijkheid wordt doorgegeven aan de volgende generatie, en is het meest zichtbaar bij adolescente meisjes die al moeder zijn.

Vertaalde eerste deel van het stuk van, Annie Kelly, One billion people forgotten in the global fight against poverty 04.03.2011 The Guardian Weekly

Mensenhandel

Volgens mensenrechten organisaties, de politie en prostituees zijn armoede en wanhoop de grootste factoren die bijdragen aan de mensenhandel in Armenië,

In Vanadzor de op twee na grootste stad van Armenië verzamelen prostiuees zich elke avond naast de rotonde vlakbij de grote kerk, om na zonsondergang aan het ‘werk’ te gaan. Op de vraag wat er zou kunnen worden gedaan aan de mensenhandel in Armenië heeft geen van de vrouwen een antwoord. Maar allemaal zijn ze het er over eens dat het gebrek aan banen hen dwong om zichzelf te gaan verkopen. Hier in Armenië en ook in het buitenland, waar meer geld te verdienen is, maar ze echter regelmatig niet betaald krijgen. Een aantal van de vrouwen vertellen dat er al meisjes van 11 en 12 jaar zijn die zich aanbieden.

Aida
In 1998 werd Aida een baan aangeboden als afwasser in Dubai voor 400 euro per maand. Net als veel vrouwen vertrok ze: in de hoop op een betere toekomst. Maar na aankomst in Dubai werd haar paspoort afgenomen en werd ze opgesloten in een hotel samen met tientallen andere vrouwen. De vrouwen en meisje werden gedwongen om minimaal 20 ‘klanten’ tot dienst te zijn. Een jaar later werd Aida - door een inval van justitie - teruggestuurd naar Armenië. Echter door de slechte economische omstandigheden in Vanadzor en om haarzelf en haar toen zevenjarige dochtertje in leven te houden werd ze opnieuw de prostitutie in gedreven.
Nadat ze was teruggestuurd naar Armenië bood de pooier uit Dubai haar een baan als recruiter die meisjes uit Vanadzor moest verleiden tot het nemen van een baan in Dubai. Omdat je als ronselaar de meisjes vreselijk bedriegt is Aida hier niet op ingegaan. Nu verdient ze ongeveer 8 euro per ‘klant’ wat gemiddeld neer komt op 250 euro per maand. En drinkt ze veel om dit ‘werk’ aan te kunnen.

Veel mensen die naar Armenië komen zien alleen Jerevan - met het mooie plein en glanzende Hummers - waardoor het lijkt dat Armenië het economisch gezien goed doet. Armeniërs vertellen de bezoekers dat er eigenlijk twee Armenië's zijn: Yerevan, en de rest van het land.
Ook al worden de laatste jaren in Vanadzor veel minder vrouwen en meisjes onder valse voorwendselen naar Dubai of Istanbul gelokt om daar in de prostitutie verzeild te raken de problemen zijn er voor de vrouwen niet minder om.
De mensenhandel - het kidnappen, verkopen, de slavernij - in Armenië is grotendeels het gevolg van een slechte economie en heeft vooral te maken met pooiers die dankbaar gebruik maken van vrouwen die zich al noodgedwongen aanbieden als prosituee.

Het is te gemakkelijk om het probleem te leggen bij politici en handhavers van de wet: dat zij harder moeten werken om dergelijke misdaden te stoppen. Deze vrouwen zijn alleen veroordeeld tot het werken in de prostitutie om het hoofd boven water te houden, en zullen altijd blijven denken dat ze beter betaald worden in Turkije of in de Verenigde Arabische Emiraten.

De Armeense overheid kan een slechte economie niet verbeteren met strengere wetten en zwaardere straffen. Maar beide zijn hier nodig, Armenië moet echter vooral zorgen voor alternatieven voor deze vrouwen. Zo alleen is het mogelijk om de mensenhandel uit te roeien.

Cable 06YEREVAN1019, A PROSTITUTE'S STORY: SEX AND TRAFFICKING IN, Wikileaks (vertaald en bewerkt)

N.B. Ook in Nederland een ‘moderne, eerlijke en open samenleving’ kun je nog steeds een vrouw leasen om te ge-/misbruiken.

Lees ook de verhandelingen van D.A. Clarke:
- Prostitution for Everyone: feminism, globalisation, and the "sex" industry
- Do Men Need Prostitution?

Eiersnijder

Een reuze hamsterkooi, een twee meter hoge kaasrasp waarmee je een hand zou kunnen afsnijden. De kunstenaar is Mona Hatoum.

Haar nieuwe tentoonstelling in de Whitechapel Gallery, in Londen beslaat onder meer werk uit 1996: Current Disturbance, een onderdeel van de Keeping It Real series. Het is voor het eerst dat deze kamergrote installatie, waarin draadstalen kooien onder luid gezoem van elektriciteit lampjes knipperen, in Europa is te zien.
Deze tentoonstelling riep in San Francisco de associatie op met Alcatraz. Maar volgens Mona Hatoum zal bij de tentoonstelling in de Whitechapel er misschien meer een stad in worden gezien.

Voor Hatoum is dit werk de afspiegeling van de stad, en dan vooral de methoden die worden gebruikt door hoeders van de wet. Dit thema begon haar bezig te houden, toen ze was verhuisd van Libonan naar Londen. Het werd een onderdeel van haar werk stedelijke architectuur te zien als een gevangenis. De architectuur als controle: toen ze in Londen aankwam waren er al camera's en voelde het net of ze Big Brotherland binnenstapte.

Hatoum is geboren in Beiroet in een Palestijnse familie, haar vader werkte als een douane-ambtenaar in Palestina, en vervolgens voor de Britse ambassade in Beiroet.
Ze groeide op met interesse in de westerse kunst. Haar vader was er echter erg op tegen dat ze kunstenaar wilde worden, vooral omdat het dan moeilijk zou zijn om zichzelf te onderhouden. Hierdoor deed ze een opleiding tot grafisch ontwerper, en kon zo werk vinden in de reclame.

Op haar 23ste ging ze op vakantie naar Londen, tijdens dit verblijf brak de Libanese burgeroorlog uit. Door het Britse paspoort - dat haar vader had gekregen voor alle gezinsleden - was het voor Hatoum mogelijk om in Londen te blijven. Ze studeerde aan de kunstacademie Byam Shaw en vervolgens de Slade. In 1982 kwam haar eerste werk onder de aandacht: Under Siege,- waarbij ze rond kronkelde in een doorzichtige plastic doos besmeurd met bruine klei; en later de video-installaties, zoals Corps Étranger,- met opnames die gemaakt zijn in haar lichaam waarmee ze in 1995 een Turner prijs nominatie verdiende.

Naar aanleiding van een grote tentoonstelling in het Tate Modern in 2000 schreef de Palestijns-Amerikaanse intellectueel Edward Said: ‘Niemand verteld de Palestijnse ervaring in visuele termen zo sober en toch zo speels.’ Toch verzet ze zich tegen pogingen politieke bedoelingen aan haar kunst toe te kennen. “Mijn werk is zeker verweven met een politiek bewustzijn maar ik zal altijd proberen dit te doen door middel van de vorm van het werk en niet als politieke agenda. Ze vindt het niet fijn als mensen zeggen: ‘Oh, ze is Palestijnse en daardoor menen te denken wat haar werk betekend.’ “Dat is een kortzichtige bekrompen wijze van kijken.”

Een rode draad in het werk van Hatoum is het menselijk lichaam: het meest visueel verwoord in Corps Étranger. Ze was nog student toen ze dit idee al had, maar de artsen die ze raadpleegde waren voorzichtig. Financiering van het project bleek moeilijk tot in 1994, toen met steun van het Centre Pompidou in Parijs kon worden gestart. “Het was volledig pijnloos. Ze geven je een medicijn dat waarheids-serum wordt genoemd, je wordt high en dan ga je praten: ‘Yak yak yak.’”

Deze fascinatie met het lichaam, is deels afkomstig uit het contrast tussen de Britse minder zelfbewuste houding ten opzichte van lichamelijkheid met die ze gewend was tijdens haar opgroeien in Libanon. Britten hebben die lichaamlijke reserve. Arabische cultuur is heel anders. En dat is de reden dat de Arabische wereld zo veel regels en beperkingen voor het lichaam heeft. ‘Anders zouden de mensen gek worden.‘

The Guardian Weekly, Laura Barnett, Assaulted by sonic disturbance 04.02.2011 (vertaald en bewerkt)

Peace in our time

March To Egyptian Embassy

Op de site van Stop the War Coalition was het volgende te lezen:

Dear supporter,

STOP THE WAR EMERGENCY DEMONSTRATION
SATURDAY 5 FEBRUARY 2.30PM
SOLIDARITY WITH THE EGYPTIAN PEOPLE
END US/BRITISH/EU INTERVENTION IN THE MIDDLE EAST
ASSEMBLE US EMBASSY, GROSVENOR SQUARE, W1A 1AE
MARCH TO EGYPTIAN EMBASSY

Events in Egypt are at a turning point. The movement has forced Mubarak to announce his departure, but demonstrators are demanding he goes now. Pro-Mubarak thugs are trying to create a strategy of tension. The next few days are crucial to what happens and there have been calls for protests in support of the movement on Saturday.

Stop the War has always been involved in solidarity work with the Middle East, as part of our opposition to the war on terror. We have held meetings and protests on Palestine, Lebanon and Yemen. What's happening in Egypt has huge implications for the whole region, and even further afield, including the major theatres of war in Afghanistan, Iraq and Pakistan.

We are therefore calling an emergency demonstration this Saturday 5 February, to assemble at the US Embassy in Grosvenor Square, London W1, at 2.30pm and from there go to the Egyptian embassy to join the daily protests.

The demonstration will call for an end to US/British/EU involvement in the region, solidarity with the Egyptian people and freedom for the Middle East. We appreciate there are many other events taking place but we are asking all our supporters in London to spread the word and mobilise as much as they can.

London has a reputation as having a strong anti-war and pro Palestine movement. A demonstration in support of our Egyptian sisters and brothers can send a strong message of support.

Lindsey German, National Convenor, Stop the War Coalition
Andrew Murray, National Chair, Stop the War Coalition

A.H.J. Dautzenberg

Geachte heer Dautzenberg,

Met verbazing las ik het stuk van Arjen Fortuin over u in de NRC van dinsdag 4 januari.

Citaat: ‘Mijn boek is door een eerdere uitgever afgewezen omdat het pornografisch zou zijn. Dan heb je echt niet begrepen waar het om draait. Als ik een verhaal schrijf over de aantrekkingskracht van een jong meisje in een bos, vindt men dat te ver gaan, zonder te zien dat het vol staat met filmtitels van Roman Polanski.’

Is het vreemd dat een uitgever uw boek weigert wanneer u schrijft over een jong meisje en dit verbindt aan filmregisseur Roman Polanski?
In 2009 moet het u toch niet zijn ontgaan wat deze Polanski een aantal decennia geleden met een jong meisje heeft gedaan, en daarna is gevlucht!
Kwam en komt het niet in u op dat dit misschien weleens de reden zou kunnen zijn om uw boek niet te willen uitgeven?

Ik heb niets van u gelezen, maar een jong meisje met verwijzingen naar Roman Polanski en het noemen van Gerard Reve in het stuk van Arjen Fortuin stemt tot nadenken.

Hopelijk heb ik hiermee het niet uitgeven van uw boek - met een verhaal over een jong meisje in een bos met verwijzingen naar Roman Polanski - voor u voldoende verduidelijkt.
Ik wens u veel wijsheid toe: u bent van een fijne generatie dus dat zou moeten lukken.

Met vriendelijke groet,
Eddy Dolfing
P.S. Reve? Brusselmans, Kafka en Camus daar kan ik wel mee leve!

Syntrus Achmea

Reactie van Syntrus Achmea (Stichting Pensioenfonds AkzoNobel):

Geachte heer Dolfing,

Naar aanleiding van uw reactie op APF- 4 komen wij met de volgende reactie.

Zoals er in de betreffende zin staat gaat het om een voorbeeld, hiermee sluiten wij andere opties uitdrukkelijk niet uit.
Verder is het pensioenfonds van mening dat elke vorm van uitbuiting van kinderen of het fabriceren van wapens met als doel de mensheid schade toe te brengen uit den boze zijn. Het kan echter zo zijn dat kinderen op een verantwoorde manier arbeid verrichten om bijvoorbeeld bij te dragen aan het totaalinkomen van het gezin, zoals bijvoorbeeld gebruikelijk is in een groot deel van de niet Westerse wereld. Ook kan het zo zijn dat wapens gefabriceerd worden ten behoeve van de jacht en dus niet als doel hebben de mensheid schade toe te brengen. Wij begrijpen dat dit een zeer delicate kwestie is en dat het dan ook dat het lastig is om een duidelijk scheidslijn aan te brengen.
Wij doen echter ons uiterste best om naar eer en geweten te handelen in deze kwesties.

Hopelijk heb ik u hiermee voldoende geïnformeerd.

Syntrus Achmea

Stichting Pensioenfonds AkzoNobel

E-mail aan Stichting Pensioenfonds AkzoNobel:

Geachte heer/mevrouw,

De volgende zin: ‘Dit zijn ondernemingen die bijvoorbeeld ernstige vormen van kinderarbeid toestaan of wapens produceren die voor veel burgerslachtoffers zorgen.’ in Hoofdstuk Verantwoord beleggen door APF, blz 10, Stichting Pensioenfonds AkzoNobel, APF - Bericht 2010 - 4.

Waarom staat er niet: ‘Dit zijn ondernemingen die kinderarbeid toestaan of wapens produceren.’

Ofwel kunt u mij uitleggen wat er nu precies in deze zin staat en/of waarop wordt gedoeld?

Met vriendelijke groet,
Eddy Dolfing

Zes jaar?

Op de camping op het Duitse waddeneiland Borkum komt Jort terug uit de speeltuin.
Hij zit altijd vol grapjes, en is zijn oudere broer en mij altijd aan het uitdagen, maar nu staat zijn gezicht op onweer...
Zonder verder aandacht aan hem te schenken ga ik met het onweergezicht op mijn netvlies door met eten maken.

‘Was het leuk?’ vraag ik zo tussen neus en lippen door, terwijl ik in de wok roer.
En dan brandt hij los: ‘Ze zeggen steeds seks tegen mij...’
Ik begrijp het niet en kijk naar zijn shirt van de Apenheul, met daarop de tekst ‘Bonobo‘s make love not war!’
Zal het iets met zijn shirt te maken hebben, bedenk ik mij...
Ingmar ziet mij denken en zegt:‘Volgens mij vragen ze of je zes jaar bent!’