‘Zomaar iets dat ik lees, een gebeurtenis, waar mijn oog op valt, wat mij overkomt of wat me bezighoudt...’

‘Ofwel van alles en nog wat!’

Op deze pagina:


Archief:



Donderdag 22 mei 2014

Europa

Fragmenten uit 'Van het westelijk front geen nieuws' (1929) van Erich Maria Remarque.

Pagina 18.

We kregen een militarie opleiding van tien weken en in die tijd veranderden wij grondiger dan in tien jaar schooltijd. We leerden, dat een gepoetste knoop belangrijker is dan vier delen Schopenhauer. Eerst verbaasd, toen verbitterd en eindelijk onverschillig leerden we inzien, dat niet het verstand de doorslag gaf, maar de schoenborstel; niet de gedachte, maar het systeem; niet de vrijheid, maar de dressuur. Met geestdrift en goede wil waren we soldaat geworden; maar men deed alles, om die er bij ons uit te krijgen. Na drie weken vonden we het niet meer onbegrijpelijk, dat een brievenbesteller met de korporaalstrepen meer macht over ons had dan vroeger onze ouders, onze opvoeders en alle culturen bij elkaar van Plato tot Goethe.
...

Pagina 127/128.

‘Maar hoe komt er dan eigenlijk zo'n oorlog?’ vraagt Tjaden.
Kat haalt zijn schouders op. ‘Er zijn zeker mensen, die er zij bij spinnen.’
‘Nou daar hoor ik dan niet onder,' zegt Tjaden grijnzend.
‘Jij niet en niemand van ons.’
‘Maar wie zouden dat dan zijn?’ houdt Tjaden vast. ‘De keizer heeft er toch zelf ook geen voordeel van; die had al alles, wat hij maar kan begeren.’
‘Dat moet je niet zeggen,’ zegt Kat, ‘een oorlog had hij bijvoorbeeld nog niet gehad. En iedere grote keizer heeft toch minstens één oorlog nodig; anders wordt hij niet beroemd. Kijk dat maar eens in je schoolboeken na.’
‘Generaals worden ook beroemd door een oorlog,’ zegt Detering.
‘Nog beroemder dan keizers,’ verzekert Kat.
‘Er zitten zeker andere mensen achter de schermen, die aan de oorlog willen verdienen,’ bromt Detering.
‘Ik houd het meer voor een soort ziekte,’ zegt Albert. ‘Niemand wil eigenlijk oorlog, en opeens is hij er toch. Wij hebben geen oorlog gewild; de anderen beweren hetzelfde; — en toch is de halve wereld er nu druk mee bezig.’
...

Pagina 162.

Ik ben jong; ik ben pas twintig jaar oud; maar ik ken van het leven nog niets anders dan wanhoop, dood, angst en een samenkoppeling van de onnozelste oppervlakkigheid met een poel van ellende. Ik zie, hoe de volken tegen elkaar opgedreven worden en elkaar vermoorden, zwijgend, onwetend, dwaas, gehoorzaam en onschuldig.
...

Pagina 173.

Bertinck heeft een schot in zijn borst; na een poos slaat een granaatscherf zijn kin af. Diezelfde scherf heeft nog de kracht, om de heup van Leer open te scheuren. Leer kreunt en richt zich krampachtig op zijn ellebogen omhoog; hij bloedt in korte tijd dood; niemand kan hem helpen. Als een varkensblaas, waarin geprikt is, zakt hij in een paar minuten in elkaar. Wat heeft hij er nu aan, dat hij op school zo goed was in wiskunde.
...

Pagina 179.

Als we in 1916 naar huis waren gegaan, dan hadden we uit onze smart en uit de felheid van onze ondervindingen een storm over het land ontketend. Maar als we nu naar huis gaan, dan zijn we moe, mislukt, leeggebrand, ontworteld en zonder verwachtingen. We zullen onze draai niet meer kunnen vinden. Niemand zal ons ook kunnen begrijpen; — want de generatie, die wat ouder is dan wij, heeft ook wel die jaren met ons aan het front gestaan, maar die mannen hadden al een eigen huis en een betrekking en die kunnen nu terugkeren in hun oude positie en zullen de oorlog vergeten; — en de jongens, die ons op volgen, die lijken op wat wij vroeger waren, — die zullen ons vreemd blijven en ons op zij schuiven. We weten met onszelf geen raad; we zullen ouder worden: enigen zullen zich kunnen aanpassen, anderen zullen zich maar in het onvermijdelijke schikken, en de meesten zullen wanhopig zijn, — de jaren zullen voorbijgaan en eindelijk zal onze ongelukkige generatie uitsterven.
...

Erich Maria Remarque, Van het westelijk front geen nieuws, zeventiende druk december 1954.
Erven J. Bijleveld · Utrecht.

dit boek wil noch een aanklacht noch een bekentenis zijn.
het wil alleen een poging wagen, verslag uit te brengen
over een generatie, die door de oorlog vernield werd,
ook als ze aan zijn granaten wist te ontkomen.



Zaterdag 9 november 2013

Democratisch vermoeidheidssyndroom

Zal het dan nu... Ik loop de boekhandel binnen en kijk op de tafels waar het zou ‘moeten’ liggen. Aan de andere kant van de tafels zie ik Oek de Jong's essay/pamflet Wat alleen de roman kan zeggen: die is er dus weer. In de kast, bij de R dan, of bij de V? Maar nee. Ik loop verder de boekhandel in. Toch bij geschiedenis misschien? Zie de cassette van Zwagerman al van verre staan. En dan ja, daar: een stapeltje van drie! Ik pak het bovenste exemplaar en houd dit omhoog, en wil bijna uitroepen: ‘Heb er één!’

Een fragment uit Tegen verkiezingen van David Van Reybrouck.

Besloot ik het vorig hoofdstuk met de gedachte dat verkiezingen vandaag gedateerd zijn als democratisch instrument, dan leren we nu dat ze eigenlijk nooit als democratisch instrument bedoeld zijn geweest. Het is dus nog veel erger! Bovendien: het meest gangbare democratisch instrument, loting, werd volledig uitgesloten door architecten van het representatieve stelsel op een beperkt domein na: dat van de juryrechtspraak. Wij electorale fundamentalisten, klampen ons al decenia vast aan de stembusgang als was het de Heilige Graal van de democratie, en nu beseffen we dat we ons aan het verkeerde gehecht hebben, niet aan een graal, maar aan een gifbeker, aan een procedé dat uitdrukkelijk als antidemocratisch instrument in stelling werd gebracht.
...

Interview met David Van Reybrouck op Lezentv.
Convention on the Constitution

Platformen voor democratische innovatie:
- newDemocracy (Australië)
- G1000 (België)
- Koning Boudewijnstichting (België)
- Teknologi-rådet (Denemarken)
- Mehr Demokratie (Duitsland)
- Democracy International (Europa)
- Assocation pour une démocratie directe (Frankrijk)
- We the citizens (Ierland)
- Netwerk Democratie (Nederland)
- ¡Democracia real YA! (Spanje)
- 38 Degrees (Verenigd Koninkrijk)
- The Jefferson Center (Verenigde Staten)
- Center for Deliberative Democracy (Verenigde Staten)
- AmericaSpeaks (Verenigde Staten)
- GlobalVoices (Verenigde Staten)



Maandag 10 september 2012

Recht van de sterkste

‘Je eigen verantwoordelijkheid nemen,’ luidde het devies van onze premier.
De grote vergissing, van zo’n slogan, - bestaat erin te denken dat iedereen dit van nature kan.
De kwade opzet ervan bestaat erin, om zo het recht van de sterkste te promoten.

Bron: Tegenlicht, Dichter op Nederland, maandag 10 september 2012



Vrijdag 18 mei 2012

Consument of inwoner?

Ongeveer dertig jaar geleden werd door Tim Berners-Lee en Robert Cailliau het World Wide Web, meestal kortweg het web genoemd, bedacht.
Deze uitvinding leverde een wereld op met onvoorstelbare mogelijkheden, waarbij van begin af aan vaststond dat het web de aard zou krijgen van een gedeelde gemeenschap, de bron voor individuele vrijheid; misschien wel de dominantie over politieke en zakelijke macht zou krijgen.

Helaas wordt steeds duidelijker dat het web wordt bedreigd, en een debat: hoe het web moet worden geregeld, in wiens belang en voor welke doeleinden van toenemende en belangrijkere betekenis aan het worden zijn.

Het internet wordt steeds meer gebruikt als een kracht voor schepping maar ook voor vernietiging.
De honger naar vrijheid heeft geleidt tot verval van de traditionele bedrijfsmodellen van kranten en de muziek- en filmindustrie, maar dezelfde honger naar vrijheid, toegankelijkheid en intercommunicatie heeft een democratische culturele explosie vergemakkelijkt naar ongeŽvenaarde mogelijkheden voor het verspreiden van informatie. Echter biedt dit ook een ongekende kans voor controle, en stelt haar gebruikers bloot: gewoonten en voorkeuren worden verzameld, dergelijke data vormen steeds meer de basis voor een commercieel succes. Maar het kan ook gemeenschappen menigten mobiliseren die dictators kunnen bedreigen - maar ook democratieŽn zijn kwetsbaar voor bijvoorbeeld een cyber-aanval. Het zou de nieuwe grens kunnen worden in een koude oorlog.
Of wordt het web een plek dat muren afbreekt, grenzen overschrijdt, zodat er geen belemmeringen méér zijn.

Wat vooral duidelijk aan het worden is is dat we opweg zijn naar een nieuw type eigendom. Ook op het web zal de toekomst niet zo zijn als het verleden. Een vraag die hierbij als eerste naar boven komt is, hoe behouden we, in een omgeving waar enkel oude regels van toepassing zijn, de grootste troef van internet: het algemeen belang!
Tot nu toe is er binnen het rechtsstelsel nog geen adequate oplossing bedacht voor de drang naar monopolie door internetbedrijven als Google of Facebook en de drang van online-marketingbedrijven om van consumenten zoveel mogelijk informatie te verzamelen. Microsoft, DoubleClick van Google zijn daarin bekende spelers, maar AcXiom, Exelate en Bluekai zijn buiten de online-marketingsector onbekenden.

De bescherming van de grondbeginselen van het web is een kwestie van ons allen, en door Tim Berners-Lee treffend ‘waakzaamheid van de burger’ genoemd.
Niet de openheid van het web zelf, maar de toenemende trend om zaken af te sluiten zou moeten worden beteugeld, zoals door bepaalde internetbedrijven opgerichte netwerken waardoor rijkdommen van de virtuele wereld ontoegankelijker zijn gemaakt.

Het World Wide Web moet er niet zijn voor de consument, maar voor ons: inwoners van het web!

Bron: The Guardian, Internet: a web for the world, vrijdag 20 april 2012

Zie ook: Ian Katz, Web freedom faces greatest threat ever, warns Google's Sergey Brin, The Guardian Weekly, 20-26 april 2012

25 TRACKING SITES IN VIJF MINUTEN
‘We laten overal kruimels achter, als een digitale Hans en Grietje - onze geboortedatum, onze naam, onze voorkeuren, onze relaties.’ Op zich heeft Gary Kovacs daar niet eens zoveel moeite mee. De internetpionier, baas van Mozilla en browser Firefox, vindt het prima als sommige sites zijn voorkeuren weten. ‘Ze kunnen dan boeken aanbevelen, of films waarin ik geïnteresseerd ben.’
   Tot zo ver alles goed, vertelt hij in een recente toespraak op Ted.com. Maar dan installeert hij een klein programmaatje in zijn browser om te zien wie hem eigenlijk allemaal volgen, welke cookies geïnstalleerd worden. En hij schrikt zich rot. Hij beschrijft hoe hij ’s ochtends met zijn negenjarige dochter iets opzoekt aan het ontbijt.‘We hebben nog geen twee happen genomen en er zijn 25 websites die ons volgen. Naar vier ben ik zelf gegaan.’ Aan het eind van zijn werkdag is het aantal geëxplodeerd: 150 sites volgen hem. ‘Al mijn persoonlijke gegevens, zonder mijn toestemming. It freaks met out. I am being stalked across the web.’ Hij installeert het programma bij zijn dochter. In een ochtendje verzamelt ook zij tientallen tracking sites, terwijl ze alleen maar een paar websites voor kinderen bezoekt.
   Kovacs: ‘Nu ben ik even geen tech-pionier meer. Nu ben ik vader. Stel je voor dat in de fysieke wereld iemand met een camera en een opschrijfboekje onze kinderen zou volgen en alles zou bijhouden. Niemand zou dat pikken. We zouden actie ondernemen. En dat moeten we nu ook doen.’
   Behavioural tracking heet het, en het is een grote industrie. Installeer bijvoorbeeld Ghostery - een klein programma dat laat zien door wie u gevolgd wordt. U gaat naar bekende websites en ziet direct dat volgers van DoubleClick, Parse.ly of Quantcast geïnstalleerd worden. Get quantified today! Is de slogan waarmee het laatste bedrijf klanten trekt. Het belooft ‘real-time, gedetailleerde profielen aan adverteerders om te kunnen kopen, verkopen, contact opnemen en kennis nemen van consumentengedrag.’
   Kovacs zegt hij zich naakt voelt, onbeschermd. ‘Het is een gebied met vrijwel geen wetgeving en regels. Het kan ons schaden, het geheugen van internet is oneindig. Privacy is geen optie en dat mag niet de prijs zijn die wij betalen voor het gebruik van het internet.’
   Het is mogelijk om niet gevolgd te worden - daarvoor zijn verschillende programma’s beschikbaar, zoals disconnect.me, torproject.org, anonymizer.com of hideipvpn.com - maar dat vergt veel moeite.
   (Voor de toespraak Tracking the Trackers van Gary Kovacs zie http://goo.gl/uneds

Inzetje bij het stuk van Tom Vandyck, Zelfs online word je gevolgd, De Groene Amsterdammer, nummer 19 / 10-05-2012.



Woensdag 10 november 2011

Muts

Het is woensdagmiddag en samen met mijn zoon van zeven fiets ik naar de stad.
Het is koud, en hij heeft zijn nieuwe spiderman muts op en zijn nieuwe spiderman handschoenen aan.

Druk pratend (alle verhalen over school krijg ik natuurlijk te horen) fietsen we de Plataanweg uit en via de kraaienrotonde de Burgemeester Gratamastraat in.
Ik kijk naar hem en naar de ogen van zijn spiderman muts, en kan het wťťr eens niet laten te plagen...

‘Zeg Jort, die nieuwe muts van jou die je op hebt, - in de winkel waar ze die mutsen te koop hebben, is die muts daar ook te koop voor mij: in mijn maat, zo groot dat ik hem op kan?’

Praatgraag als hij altijd is, krijg ik hem nu stil, maar niet voor lang...

‘Pappa, in de winkel, waar ik deze spiderman muts heb gekocht hebben ze ook Harry Mulisch mutsen te koop, en ook kun je in die winkel een Harry Mulisch sjaal kopen.’

‘Echt hoor Pappa!’



Zaterdag 25 juni 2011

‘Visionair’

Fragment uit 'Mogelijkheid van een eiland' (2005) van Michel Houellebecq:

De val van de islam in het Westen doet in feite op een merkwaardige manier denken aan die, een paar decennia eerder, van het communisme: in beide gevallen zou de kentering op gang komen in de herkomstlanden en binnen een paar jaar de toch machtige en steenrijke organisaties wegvagen die in de gastlanden waren opgezet.
...

Michel Houellebecq, Mogelijkheid van een eiland, tweede druk januari 2006, blz 308.
Uitgeverij: De Arbeiderspers.



Maandag 7 maart 2011

Onzichtbare generatie

Het jaarlijkse ‘State of the World’s Children report’ van Unicef dat vrijdag 25 februari openbaar werd gemaakt, richt zich uitsluitend op jongeren. Dit is een erkenning van de urgentie om te investeren in 1,2 miljard 10 t/m 19 jarigen. En zo komt een onzichtbare generatie centraal te staan in wereldwijde inspanningen om de VN-millenniumdoelstellingen te bereiken voor 2015.

In het rapport wordt gesteld dat ontwikkelings en programma budgetten voor jongeren vaak worden gemarginaliseerd en wanneer dit niet met investeringen wordt gecorrigeerd de werelwijd gestelde doelen op het gebied van armoede, gezondheid, onderwijs en werkgelegenheid n het gedrang zullen komen.

Bij het vaststellen van milleniumdoelstellingen in 2000 waren de tieners van nu nog baby's of jonge kinderen. Velen van hen hebben sindsdien kunnen profiteren van de toegenomen overlevingskansen, basisonderwijs, schoon en veilig drinkwater en sanitaire voorzieningen.
     Het feit dat in elf jaar tijd de kindersterfte met 33% is gedaald, is het bewijs dat vooruitgang kan worden geboekt met politieke wil en nationale investeringen.
     Echter het rapport stelt dat deze investering teniet wordt gedaan wanneer kinderen het tweede decenium van hun leven ingaan,- doordat ontwikkelings programma's niet voldoende zijn afgestemd op investeringen uit de vroege kindertijd, en hoe belangrijk het is om dit te consolideren tot in de vroege volwassenheid.

Hoewel miljoenen kinderen ingeënt zijn tegen gevaarlijke ziekten, beslaat een derde van alle nieuwe hiv-gevallen 15 t/m 24 jarigen. In bijvoorbeeld Brazilië werden tussen 1998 en 2008 26.000 kinderen gered van nog geen jaar oud, maar in diezelfde periode werden 81.000 tieners vermoord.

Volgens Unicef is de adolescentie de meest gevaarlijke periode voor veel kinderen. Dit is de tijd waarin jonge mensen, en vooral meisjes het hoogste risico lopen op een kindhuwelijk, dwangarbeid en seksuele uitbuiting. Het voorkomen van deze gevaren is echter nog niet terug te vinden in hulpmiddelen en bijstand voor kinderopvang.
     Het rapport beschrijft dan ook, dat meer investering in adolescenten van cruciaal belang is voor verdere vooruitgang in de richting van de milleniumdoelstellingen. De adolescentie is het centrale decennium waar armoede en ongelijkheid wordt doorgegeven aan de volgende generatie, en is het meest zichtbaar bij adolescente meisjes die al moeder zijn.

Vertaalde eerste deel van het stuk van, Annie Kelly, One billion people forgotten in the global fight against poverty 04.03.2011 The Guardian Weekly



Zondag 20 februari 2011

Mensenhandel

Volgens mensenrechten organisaties, de politie en prostituees zijn armoede en wanhoop de grootste factoren die bijdragen aan de mensenhandel in Armenië.

In Vanadzor de op twee na grootste stad van Armenië verzamelen prostiuees zich elke avond naast de rotonde vlakbij de grote kerk, om na zonsondergang aan het ‘werk’ te gaan. Op de vraag wat er zou kunnen worden gedaan aan de mensenhandel in ArmeniŽ heeft geen van de vrouwen een antwoord. Maar allemaal zijn ze het er over eens dat het gebrek aan banen hen dwong om zichzelf te gaan verkopen. Hier in Armenië en ook in het buitenland, waar meer geld te verdienen is, maar ze echter regelmatig niet betaald krijgen. Een aantal van de vrouwen vertellen dat er al meisjes van 11 en 12 jaar zijn die zich aanbieden.

Aida
In 1998 werd Aida een baan aangeboden als afwasser in Dubai voor 400 euro per maand. Net als veel vrouwen vertrok ze: in de hoop op een betere toekomst. Maar na aankomst in Dubai werd haar paspoort afgenomen en werd ze opgesloten in een hotel samen met tientallen andere vrouwen. De vrouwen en meisje werden gedwongen om minimaal 20 ‘klanten’ tot dienst te zijn. Een jaar later werd Aida - door een inval van justitie - teruggestuurd naar Armenië. Echter door de slechte economische omstandigheden in Vanadzor en om haarzelf en haar toen zevenjarige dochtertje in leven te houden werd ze opnieuw de prostitutie in gedreven.
Nadat ze was teruggestuurd naar Armenië bood de pooier uit Dubai haar een baan als recruiter die meisjes uit Vanadzor moest verleiden tot het nemen van een baan in Dubai. Omdat je als ronselaar de meisjes vreselijk bedriegt is Aida hier niet op ingegaan. Nu verdient ze ongeveer 8 euro per ‘klant’ wat gemiddeld neer komt op 250 euro per maand. En drinkt ze veel om dit ‘werk’ aan te kunnen.

Veel mensen die naar Armenië komen zien alleen Jerevan - met het mooie lein en glanzende Hummers - waardoor het lijkt dat ArmeniŽ het economisch gezien goed doet. Armeniërs vertellen de bezoekers dat er eigenlijk twee Armenië's zijn: Yerevan, en de rest van het land.
Ook al worden de laatste jaren in Vanadzor veel minder vrouwen en meisjes onder valse voorwendselen naar Dubai of Istanbul gelokt om daar in de prostitutie verzeild te raken de problemen zijn er voor de vrouwen niet minder om.
De mensenhandel - het kidnappen, verkopen, de slavernij - in Armenië is grotendeels het gevolg van een slechte economie en heeft vooral te maken met pooiers die dankbaar gebruik maken van vrouwen die zich al noodgedwongen aanbieden als prosituee.

Het is te gemakkelijk om het probleem te leggen bij politici en handhavers van de wet: dat zij harder moeten werken om ergelijke misdaden te stoppen. Deze vrouwen zijn alleen veroordeeld tot het werken in de prostitutie om het hoofd boven water te houden, en zullen altijd blijven denken dat ze beter betaald worden in Turkije of in de Verenigde Arabische Emiraten.

De Armeense overheid kan een slechte economie niet verbeteren met strengere wetten en zwaardere straffen. Maar beide zijn hier nodig, Armenië moet echter vooral zorgen voor alternatieven voor deze vrouwen. Zo alleen is het mogelijk om de mensenhandel uit te roeien.

Cable 06YEREVAN1019, A PROSTITUTE'S STORY: SEX AND TRAFFICKING IN, Wikileaks (vertaald en bewerkt)

N.B. Ook in Nederland een ‘moderne, eerlijke en open samenleving’ kun je nog steeds een vrouw leasen om te ge-/misbruiken.

Lees ook de verhandelingen van D.A. Clarke:
- Prostitution for Everyone: feminism, globalisation, and the "sex" industry
- Do Men Need Prostitution?



Maandag 14 februari 2011

Eiersnijder

Een reuze hamsterkooi, een twee meter hoge kaasrasp waarmee je een hand zou kunnen afsnijden. De kunstenaar is Mona Hatoum.

Haar nieuwe tentoonstelling in de Whitechapel Gallery, in Londen beslaat onder meer werk uit 1996: Current Disturbance, een onderdeel van de Keeping It Real series. Het is voor het eerst dat deze kamergrote installatie, waarin draadstalen kooien onder luid gezoem van elektriciteit lampjes knipperen, in Europa is te zien.
Deze tentoonstelling riep in San Francisco de associatie op met Alcatraz. Maar volgens Mona Hatoum zal bij de tentoonstelling in de Whitechapel er misschien meer een stad in worden gezien.

Voor Hatoum is dit werk de afspiegeling van de stad, en dan vooral de methoden die worden gebruikt door hoeders van de wet. Dit thema begon haar bezig te houden, toen ze was verhuisd van Libonan naar Londen. Het werd een onderdeel van haar werk stedelijke architectuur te zien als een gevangenis. De architectuur als controle: toen ze in Londen aankwam waren er al camera's en voelde het net of ze Big Brotherland binnenstapte.

Hatoum is geboren in Beiroet in een Palestijnse familie, haar vader werkte als een douane-ambtenaar in Palestina, en vervolgens voor de Britse ambassade in Beiroet.
Ze groeide op met interesse in de westerse kunst. Haar vader was er echter erg op tegen dat ze kunstenaar wilde worden, vooral omdat het dan moeilijk zou zijn om zichzelf te onderhouden. Hierdoor deed ze een opleiding tot grafisch ontwerper, en kon zo werk vinden in de reclame.

Op haar 23ste ging ze op vakantie naar Londen, tijdens dit verblijf brak de Libanese burgeroorlog uit. Door het Britse paspoort - dat haar vader had gekregen voor alle gezinsleden - was het voor Hatoum mogelijk om in Londen te blijven. Ze studeerde aan de kunstacademie Byam Shaw en vervolgens de Slade. In 1982 kwam haar eerste werk onder de aandacht: Under Siege,- waarbij ze rond kronkelde in een doorzichtige plastic doos besmeurd met bruine klei; en later de video-installaties, zoals Corps Étranger,- met opnames die gemaakt zijn in haar lichaam waarmee ze in 1995 een Turner prijs nominatie verdiende.

Naar aanleiding van een grote tentoonstelling in het Tate Modern in 2000 schreef de Palestijns-Amerikaanse intellectueel Edward Said: ‘Niemand verteld de Palestijnse ervaring in visuele termen zo sober en toch zo speels.’ Toch verzet ze zich tegen pogingen politieke bedoelingen aan haar kunst toe te kennen. “Mijn werk is zeker verweven met een politiek bewustzijn maar ik zal altijd proberen dit te doen door middel van de vorm van het werk en niet als politieke agenda. Ze vindt het niet fijn als mensen zeggen: ‘Oh, ze is Palestijnse en daardoor menen te denken wat haar werk betekend.’ “Dat is een kortzichtige bekrompen wijze van kijken.”

Een rode draad in het werk van Hatoum is het menselijk lichaam: het meest visueel verwoord in Corps Étranger. Ze was nog student toen ze dit idee al had, maar de artsen die ze raadpleegde waren voorzichtig. Financiering van het project bleek moeilijk tot in 1994, toen met steun van het Centre Pompidou in Parijs kon worden gestart. “Het was volledig pijnloos. Ze geven je een medicijn dat waarheids-serum wordt genoemd, je wordt high en dan ga je praten: ‘Yak yak yak.’”

Deze fascinatie met het lichaam, is deels afkomstig uit het contrast tussen de Britse minder zelfbewuste houding ten opzichte van lichamelijkheid met die ze gewend was tijdens haar opgroeien in Libanon. Britten hebben die lichaamlijke reserve. Arabische cultuur is heel anders. En dat is de reden dat de Arabische wereld zo veel regels en beperkingen voor het lichaam heeft. ‘Anders zouden de mensen gek worden.‘

The Guardian Weekly, Laura Barnett, Assaulted by sonic disturbance 04.02.2011 (vertaald en bewerkt)

En dit dan: een angstaanjagend grote...


Zondag 6 februari 2011

Peace in our time

Who holds the money, who holds the need
Who holds the strings of misery or the purse of greed
And the gunmen reap while the gangsters sow
And law is cheap when the smugglers go

(Give us peace)
Give us peace in our time
(Give us peace)
Give us peace in our time
While I have a life to live
Then I have no life to give
(Give us peace)
Give us peace in our time

In sun-kissed rooms in city slums
Minds are restless till the airmail comes
From the forest floor to the western mind
Like a chat show topic on a party line
And the hardest love of all is to forgive
As the world comes tumbling down

(Give us peace)
Give us peace in our time
(Give us peace)
Give us peace in our time
While I have a life to live
Then I have no life to give
(Give us peace)
Give us peace in our time

Let all the rain come down on blind desire
Like a thundercloud that holds a prairie fire
I hear the blame and I see the cause
A stronger voice and a stronger law
But buyers buy and sellers sell
Public consumption of a private hell

(Give us peace)
Give us peace in our time
(Give us peace)
Give us peace in our time
While I have a life to live
Then I have no life to give
(Give us peace)
Give us peace in our time

(Give us peace)
Give us peace in our time
(Give us peace)
Give us peace in our time
While I have a life to live
Then I have no life to give
(Give us peace) Give us peace in our time


Stuart Adamson 1988